لباس شادی همقد تنم نیست

به رویم باز جز آغوش غم نیست

منم تلخی بی پایان این سطر

کسی جز این دوبیتی همدمم نیست

با آب نوشت عالم معنا را

از خاکِ بهشت آدم و حوا را

از روشنِ زرد مزرعه می رقصید

در سایه کشید گنبد مینا را

*

بیا خیس و سفرآلود باشیم

خودت را به تن امواج بسپار

حلقه ی طلا

شروع نیمکت های پارک

زن و شوهر

*

غروب پاییزی

پاره شدن طناب رخت

دختر چهل ساله

*

لبه ی پنجره

پله های مارپیچ

اسکیزوفرنی

*

برف سنگین

ترافیک سنگین

خواستگاری من

*

دیدار دو دوست

جمع خانوادگی

فلاش بک دو نفره

دارد که ویران می شود تن

از سایه های سرد غمبار

یعنی که می میرد خودش را

در لحظه های پوچ تکرار

روزی که می آید دوباره

از پله های پیچ در پیچ

از فلسفه با طعم نیچه

در زنگ های هیچ بر هیچ

از پنجره تا میز آخر

می رفت و بر می گشت صدبار

بی هیچ کشف تازه ای در

تخته سیاه روی دیوار

می پوشد اندوه دلش را

پاییزهای سرد خاموش

می رقصد از سیگار تا دود

تنهایی اش را درد خاموش

می بارد از چتر زمستان

سنگین ترین بغض ترش را

آرام می کارد غم زن

اندوه تلخ باورش را

دارد که دریا می شود غم

با تیک تاک ساعت تن

از قرص تا لیوان بریزد

دلشوره های آخر زن

تن سوزان  ماه  و برف  زیبا

که روشن کرده چشم کوچه ها را

قدم  بردار  گام  دیگری  که

چراغانی  کند  تاریک  یلدا

دو فصلنامه تخصصي ادبيات « درگاه »

از هيات نظارت بر مطبوعات كشور مجوز انتشار گرفت

می رفت كه بی بهانه تاوان بدهد

درفصل سیاه جنگ ایمان بدهد

می رفت كه در برابر اهریمن